RSS

Archiwa tagu: obyczajowy

Banksterzy

O jejku. Miało być ważne i z ikrą, o temacie gnębiącym miliony Polaków. Wyszło jak zawsze.

Wyrazisty jak dwie części dupy zaorane rowem (pardonsik) podziały na złych bankierów i dobrych poczciwych kmieci.

W grupie numer jeden: zła, moralnie upadła kobieta sprzedająca kredyty po trupach Zawadzka; zła, również moralnie upadła kobieta szefowa złej kobiety sprzedawczyni Kożuchowska; oraz ich molestujący bankster prezes banku najźlak – Karolak. Acha, jest jeszcze Frycz w roli pana Nemesis pociągającego za sznurki tak w Cebulandii jak i na świecie (tu zrujnowane lofty udające New Jersey i tapeta NYC udająca NYC).

Po stronie dobra występują: biedny, acz genialny programista Królikowski oraz jego brak biznes-łata Zawierucha, biorący milionowe kredyty jak pelikan. Plus paru dziwnych kumpli niby złych ale dobrych, którzy nieoczekiwanie zrobią innym z dupy jesień średniowiecza.

Całość myśli nieuczesanej o krwiożerczych bankierach i biednych polaczkach ładowana jest widzowi do łba szpadlem pana Mietka zagarniających miał węglowy do dymiącego pieca. Dymi, dymi, ale łognia to z tego, panie, nie będzie.

Pan reżyser Ziębiński podobno to jest człowiek utalentowany. Ło Panie, weź pan już nie kręć filmów, zostań pan przy reklamach maści na ból dupy.

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 12 stycznia 2023 w kino 2022, Nie do obejrzenia 2022

 

Tagi: ,

Brud – David Vann

Dwudziestoletni Galen mieszka z matką w starej rezydencji rodzinnej. Codzienność Galena wypełniają rytuały rodzinne: podwieczorek z mamą, wizyta u babci cierpiącej na zaniki pamięci, sezonowe prace w orzechowym sadzie.

Utrzymują się z rodzinnego majątku, którym w imieniu babki zarządza matka. Na swoją część spadku dybie ciotka Helen i jej cyniczna córka Jennifer.

W trakcie tradycyjnego wyjazdu do wiejskiego domku dojdzie do zdarzeń, które rozpoczną rodzinną katastrofę.

U Davida Vanna nie ma miejsca na letnie emocje. Tu wszystko wrze w tyglu rodzinnych animozji i słabo skrywanych emocji. W „Brudzie” Vann podąża śladami osuwającego się w obłęd Galena.

Krótkie, mocne, nie do ozobaczenia.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 22 grudnia 2022 w literatura 2022

 

Tagi: , , ,

Siekierezada – Edward Stachura

Nikt nigdy nie cofnie, mówię, tych, co już były, ludzkich nieszczęść i krzywd, od których aż trzeszczą, aż pękają w szwach panoramiczne ekrany powietrza. Aż za ramy się to czasami wylewa i wtedy się to widzi, i wtedy się to słyszy: skargi, jęki, zawodzenia, płacz, szloch, wycie i dudnienie ziemi od padających na nią rannych i trupów.

Wydana w 1971 roku „Siekierezada” powstała na bazie własnych doświadczeń poety. Zaledwie 4 lata wcześniej mieszkał w Grochowicach i pracował jako robotnik leśny wnikliwie obserwując autochtonów.

„Siekierezada” jest taka jak jej autor – mieszanka poezji i prozy, pijackiego bełkotu przy bimbrze i eterycznych wspomnień ukochanej, ciężkiej fizycznej pracy przy wyrębie i tęsknego patrzenia na nocny księżyc.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 20 grudnia 2022 w literatura 2022

 

Tagi: , , , ,

The White Lotus – Season 01

Uśmiechnięty personel hawajskiego kurortu „Biały Lotos” wita nową turę klientów. Na rajskiej plaży i w luksusowych apartamentach wszystko wydaje się idylliczne. Klientela jest wymagająca. To biali bogaci Amerykanie odrywający kupony swojego zasobnego życia. Najwyższych lotów obsługa hotelowa z dużym wyczuciem zgaduje potrzeby gości i stara się aby pobyt w Lotosie był dla nich wyjątkowy.

Rodzina Mossbacherów pełna skrywanych traum i oskarżeń, alkoholiczka Tanya snująca się po hotelu z prochami skremowanego rodzica, młode małżeństwo z pretensjami o apartament to główni bohaterowie pamfletu. Po drugiej stronie barykady, niczym tykająca bomba zegarowa stoi hotelowy manager Armand i masażystka Belinda.

„The White Lotus” składa się z kilku warstw, które twórcy prezentują bez pośpiechu. Pod pierwszą – kolorową i pełną zachwytów czai się mniej wygodna, zgyźliwa satyra na kastę uprzywilejowanych. W kolejnej, niczym u Agaty Chrystie pojawia się ciało jednego z turystów a pytania kto zabił i kto jest mordercą pozostaną otwarte do ostatnich minut serialu.

Mike White stworzył świetne widowisko. Fabułę czarnej komedii genialnie uzupełnia niepokojąca, obłąkana muzyka i równie nietypowe, towarzyszące bohaterom obrazki kipiącego wrogością oceanu.

 

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 15 grudnia 2022 w seriale, seriale 2022

 

Tagi: , , ,

Oni znowu grzeszą, dobry Boże

Kolorowa rodzinka znowu psoci. Tym razem córki państwa Verneuil planują potajemną fetę z okazji czterdziestolecia związku.

Czterech wesołych zięciów to wystarczający balast dla konserwatywnego Claude. Przyjazd teściów z czterech stron świata może okazać się multiplikacją kłopotów. I tak oczywiście się dzieje począwszy od losowania, kto zamieszka w nadmuchiwanej chacie na podwórku.

To już trzecie spotkanie z bohaterami „Za jakie grzechy” i uroczym Christianem Clavier w roli sfrustrowanego ojca czterech córek. Kolejna z metra cięta francuska komedia nie traci impetu mimo powielania wciąż tej samej melodii – małych utarczek na tle kulturowym i rasowym. Mimo to film o „tych onych” to niezobowiązująca, relaksująca wizyta w kinie, podana z francuską lekkością.

Mon Dieu! 🙂

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 17 listopada 2022 w kino 2022

 

Tagi: , , ,

Licorice Pizza

Dolina San Fernando, 1973 rok. Kryzys paliwowy, wojna w Wietnamie, przemiany obyczajowe, wszystko podlane sosem jedynego w swoim rodzaju klimatu Hollywood.

Pierwszy raz Alana i Gary spotykają się na szkolnym korytarzu. Ta dwójka będzie się przyciągać i odpychać przez cały seans. Pewien siebie Gary, gwiazdor dziecięcego kina jest gejzerem pomysłów na biznesy i chodzącym samozadowoleniem. Starsza od niego o dziesięć lat Alana wciąż tkwi w luce pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Historia rodzącej się przyjaźni Gary’ego i Alany to ważny ale nie jedyny wątek fabuły. Dzieje się tu tyle, że do wyłapania wszystkich smaczków należy wezwać eksperta od przemian społeczno-kulturowych Ameryki lat siedemdziesiątych.

Już sam tytuł nowego filmu Thomasa Andersona stawia pytanie „o czym jest ten film”. Pizza z lukrecją? Dygresja do winylowej płyty? Tytuł jest niezłym wstępem do równie zakręconej fabuły. Kluczem do rozszyfrowania – nostalgia reżysera.

Anderson miał szczęście urodzić się kalifornijskim Studio City w okresie kolorowych lat siedemdziesiątych. Nasiąknięty niepowtarzalnym klimatem, w swoich filmach wciąż wraca do tych samych miejsc. „Boogie Nights”, „Aż poleje się krew”, „Wada ukryta” to te same ulice miejsca i podobni sobie ludzie różnych epok.

W „Licorice Pizza” do pary głównych bohaterów reżyser dorzuca epizody ilustrujące prawdziwe osobowości swoich czasów. Kreacje Seana Pean’a Bradleya Coopera czy Toma Waitsa rozszyfruje wyłącznie wspomniany powyżej znawca. Bo czy przeciętny europejski widz rozpozna w Jacku Holdenie (Sean Penn) oscarowego Williama Holdena?

„Licorice Pizza” pozostanie nieco enigmatyczną dla szerokiego grona widzów opowieścią o dzieciakach Hollywood lat siedemdziesiątych. Dziwną i nie do końca zdefiniowaną, ale wciągającą podróżą do innej epoki.

Na koniec ciekawostka. Grający Gary’ego Cooper Hoffmann to syn nieodżałowanego Philipa Seymoura

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 14 października 2022 w kino 2022

 

Tagi: , , ,

Paryż, 13 Dzielnica

Trzy dziewczyny, jeden chłopak. Co ich łączy? Banalnie byłoby powiedzieć seks, bo chociaż to najbardziej oczywista styczna, łączy ich dużo więcej.

Są młodzi, pochodzą z różnych kultur, miłość i seks traktują z pasją ale bez nadmiernych poświęceń. Monochromatyczny francuski dramat w całości dzieje się w paryskiej trzynastej dzielnicy – miejsca pełnego nowoczesnej i odważnej architektury. 13 Dzielnica to paryskie china town pełne nie tylko przybyszy z tego kraju, ale wielokulturowy tygiel pośród gęsto zabudowanych wieżowców.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 9 września 2022 w kino 2022

 

Tagi: , , , ,

Moja cudowna Wanda

Przygody polskiej hausefrau w Szwajcarii.

Wanda pracuje w charakterze opiekunki osób starszych. W zamożnej rodzinie Weigmeister-Gloor opiekuje się ograniczonym ruchowo, siedemdziesięcioletnim Josefem. Oderwana od własnych dzieci, miesiącami poza domem Wanda nie gardzi żadną dodatkową pracą, w której może dorobić do podstawowej pensji we frankach. Wszyscy domownicy są zadowoleni z niedrogiej, a sumiennej pomocy ze wschodu. Do czasu, kiedy domownicy odkryją pełen katalog usług.

Obyczajowa historia, której nie powstydziłby się sam Fredro, gdyby w jego czasach publiczna moralność pozwalała choćby wspomnieć o „takich sprawach” Szwajarsko – polski kogiel mogiel w pół drogi pomiędzy dramatem a komedią.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 1 sierpnia 2022 w kino 2022

 

Tagi: , ,

Being the Ricardos

Nieznani polskiej widowni Luci i Desi w latach pięćdziesiątych byli absolutnym numerem jeden amerykańskiej telewizji. Ich czarno-biały sitcom „I love Lucy” gromadził przed telewizorem dziesiątki milionów fanów. Podobno w trakcie premier kolejnych odcinków na kanale CBS pustoszały ulice.

Kidman i Bardem brawurowo odtwarzają rolę idoli z czasów czarno-białej telewizji.

Obyczajowa opowieść o parze skupia się na urywku ich życia w trakcie tygodniowych przygotowań do kolejnego sezonu serialu „Kocham Lucy”. W tym czasie bohaterów czeka szereg mniejszych i większych wyzwań zarówno w sferze zawodowej jak i prywatnej.

Nominacje do Oscara i Bafty dla odtwórców głównych ról zdają się potwierdzać mistrzostwo aktorskiego duetu, chociaż sama historia nie grzeszy nadmierną dynamiką (jak to w telewizji sprzed 70 lat 😉 )

 

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 29 lipca 2022 w kino 2022

 

Tagi: , , , , ,

Telegraph Avenue – Michael Chabon

W dolnych rejonach twarzy Flowersa rozchylił się uśmiech, cieniutki jak rana od kartki papieru. Archy wiedział, że Chan Flowers ma kosę z Lutherem Stallingsem, lecz natury tego prehistorycznego zatargu nie znał.

Telegraph Avenue to nieco zapyziała ulica ciągnąca się przez North Oakland i Berkeley. Jest jak oba te miasta – ubodzy krewniacy wielkomiejskiego San Francisco, pełna chaotycznej zabudowy i pustych placów.

Na Telegraph Avenue czas płynie swoim swingującym rytmem. Nie brak tu miejsc z charakterem, ale królem okolicy jest pokręcone „Brokeland Records”. Klita zawalona tysiącem zakurzonych winyli, wśród których znajdzie się sporo prawdziwych pereł.

Królestwem muzyki rządzi dwóch oryginalnych gości: Archy Stallings, posiadacz imponującego afro i jego ciągle jojczący wspólnik Nat Jaffe. To do nich i ich muzycznego świra lgną okoliczne kolorowe ptaki. Do sklepu zaglądają typy przedziwnej proweniencji – od starych muzyków w kolorowych gajerach po typów o szemranej reputacji. Zagląda tu nawet przemądrzała papuga, kumpela Cochise Jonesa.

Chandler Flowers nienawidził, gdy lekceważono jego inteligencję; jeszcze bardziej jednak nienawidził dostarczać niezbitych dowodów, że w ogóle jej nie posiada

Krucha stabilizacja „Brokeland Records” chwieje się w posadach, kiedy dawna gwiazda sportu, niejaki Goodie postanawia otworzyć wielopiętrowy super-duper music store. W sprawę angażuje się lokalna szycha, Chandler „Chan” Flowers. „Chan” to dawny kumpel Luthera, ojca Archiego, niespełnionego gwiazdora kina klasy B spod znaku kung-fu.

Pogrzebała w torebce i wyciągnęła coś, co wyglądało na boks z trzema DVD, zatytułowany Strutter. Trylogia. Na okładce atrakcyjne zbliżenie: pociągła twarz, orli nos, a wszystko w aureoli afro, czyli klasyczny Luther Stallings, circa 1973, w roli genialnego złodzieja Willy’ego Struttera. Miały to być odrestaurowane albo cyfrowe wersje trzech filmów: Strutter, Strutter 2. Spuszczony z łańcucha i Strutter 3. Łomot po staremu. Ale w opakowaniu nie było żadnych płyt, a po dokładniejszych oględzinach okazało się, że ktoś nie bez mozołu przerobił tekturowe pudełko po serii Powrót do przyszłości,

Jakby tego było mało, partnerki Archiego i Nata wdają się w kosmiczną awanturę z lokalną służbą zdrowia a w okolicy pojawia się nieślubny syn jednego z bohaterów.

Powieść Michaela Chabona to piramida postaci powiązanych niewidzialnymi nitkami. Pociągnięcie jednej z nich spowoduje wywrotkę całego układu. To także dzieło o specyficznym i niepowtarzalnym klimacie przetykanym bon motami płynącymi z ust bohaterów i niezapomnianymi dialogami.

Ale właściwie nie to mnie martwi – ciągnął Goode. – Chuj mnie obchodzi jakiś biały swingujący klezmerek i dwudziestoosobowa banda podburzonych przez niego białasów z nietolerancją laktozy. – Okej. To co pana martwi? – Ty mnie martwisz.

U tego gościa nawet lewe jądro kwestionowało zeznania prawego, przy czym żadne nie zgadzało się z tym, co mówił fiut

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 28 lipca 2022 w literatura 2022

 

Tagi: , ,