RSS

Archiwa tagu: Hollywood

Judy

Urodziła się w 1922 roku. Swoją przygodę zaczęła już w wieku dwóch lat. Jako trzynastolatka podpisała siedmioletni kontrakt z największą z „fabryk snów”. W 1939 roku zagrała postać Dorotki w ikonicznym „Czarnoksiężniku z Oz” stając się maskotką Ameryki.

Judy Garland jak każde cudowne dziecko kina za swoją karierę zapłaciła ogromną cenę.

Jest rok 1968. Garland ma za sobą ponad 40 lat na scenie, świetnie przyjęte filmy, udane występy na Broadway’u i oszałamiający recital w Carnegie Hall. Nadal błyszczy, ale czasy się zmieniają i jej gwiazda nieuchronnie zmierza ku ziemi. Kolejny rozwód i walka o dzieci, którym nie może zapewnić finansowego bezpieczeństwa stawiają Judy w trudnej do zniesienia sytuacji.

Artystka decyduje się na wyjazd do Londynu, gdzie nadal jest ubóstwiana.

Historia Judy Garland, choć prowadzona w tonie żałobnego epitafium nie zawiera wielu istotnych wątków z trudnego życia artystki. „Judy” w nieco uproszczony sposób wykłada biografię Garland, częstując widza przekładańcem scen z trudnego scenicznego dzieciństwa i słodko-gorzkiego schyłku kariery na londyńskich scenach.

Gdy Ameryka zachwyciła się „Czarnoksiężnikiem z krainy Oz” na świecie nie było zapewne żadnego z szanownych członków Akademii. Legenda gwiazdy przetrwała w pamięci Ameryki a sama Judy Garland wciąż zajmuje topowe pozycje na listach artystów wszech czasów. „Judy” czerpie z tego dziedzictwa, dając sposobność do zagrania roli życia Renee Zellweger.

Kolejny raz potwierdza się zasada, że do zdobycia statuetki Oscara aktor powinien radykalnie zmienić się fizycznie. Zellweger włożyła w tą rolę serce i niemałe umiejętności.

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 23 marca 2020 w kino 2020

 

Tagi: , , , ,

Głęboki sen – Raymond Chandler

Od morza niósł nawet przez mgłę zapach wodorostów. Opony zawodziły śpiewnie na mokrym asfalcie
bulwarów. Cały świat był przemoczoną pustką. Dojeżdżaliśmy do miasta

Pierwsze chronologicznie spotkanie z Philipem Marlowe (oryginał wydany w 1939 roku!).

Cyniczny detektyw otrzymuje zlecenie od kalifornijskiego bogacza, generała Sternwooda. Pozornie proste zlecenie pośrednictwa w przejęciu kompromitujących zdjęć córki generała uruchamia proces ciąg zdarzeń, w które zaangażowane są obie córki bogacza i lokalny światek przestępczy.

Absolutny klasyk kryminału i protoplasta stylu „noir” w kalifornijskim stylu. Numer dwa na liście 100 najlepszych powieści kryminalnych wszech czasów. Zasłużenie.

 

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 7 listopada 2017 w literatura 2017

 

Tagi: , , ,

Cafe Society

Phil Stern (Steve Carell) pracuje dla największych gwiazd Hollywood. Jego zapomniany bratanek Bobby (Jesse Eisenberg), przyjeżdża do „fabryki snów” w poszukiwaniu pracy  i z nadzieją na wielką karierę. W biurze wuja poznaje Vonnie (Kristen Steward) i z miejsca się w niej zakochuje. Zauroczenie młodą asystentką Sterna okaże się dla Bobbiego życiowym przełomem.

Jak zawsze u Allena scenariusz skrzy się od błyskotliwych dialogów, niesamowitych przypadków i jedynego w swoim rodzaju filmowego klimatu.

„Cafe society” nie jest ani gorszy, ani wyraźnie lepszy niż poprzednie filmy Allena.  Stary, dobry Woody, na właściwym poziomie, choć bez przebłysku geniuszu jak w „Blue Jasmine”.

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 2 listopada 2017 w kino 2017

 

Tagi: , ,

Trumbo

TrumboBiografia wielkiego scenarzysty Hollywood z czasów, w których pomysł na film i suspens były ważniejsze niż post-procesowa obróbka komputerowa.

Dalton Trumbo był wziętym twórcą, gdy na skutek swoich przekonań i przewrotnego temperamentu trafił na „Czarną listę Hollywood” – listę wrogów narodu amerykańskiego, domniemanych zwolenników komunizmu.

W czasach Zimnej Wojny i paranoicznego strachu przed szpiegami, czasach prosperity senatora McCarthy’ego i J.E. Hoovera, znany z lewackich przekonań Trumbo stał się doskonałym celem do politycznej popisówki.

Odmawiając jednoznacznej negacji pytania: „Jesteś, lub byłeś członkiem partii komunistycznej?” został umieszczony na pierwszej liście, zwanej „The Hollywood Ten”. Kolejna zawierała już nie kilka, ale 151 nazwisk.

Zimnowojenną paranoję przypłacił prawie rocznym więzieniem i kilkunastoletnim wykluczeniem z zawodu. Upór, determinacja, a także wielki talent twórczy pozwoliły Daltonowi Trumbo pokonać system.

„Trumbo” szkicuje postać swojego bohatera w klasycznej biografii, ustawiając ramki akcji w jego najtrudniejszym momencie życia. Zderzenie oparów absurdu polityki z niezaprzeczalnym talentem scenarzysty obnaża przyziemność tej pierwszej. „Sztuka obroni się sama” – to kolejna prosta konstatacja filmu.

Miło jest zobaczyć Bryana Cranstona w kolejnej wymagającej roli. Dzięki niemu film nabiera rumieńców wynosząc się ponad wyidealizowaną biografią w amerykańskim stylu. W drugim tle Cranstonowi świetnie partneruje Helen Mirren, John Goodman i mistrzowsko grający Michael Stuhlbarg.

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 29 września 2016 w kino 2016

 

Tagi: , , , , , ,

Maps to the Stars

Mapy GwiazdOstra satyra czy wręcz dobitnie wyrażona krytyka światka Hollywood stworzona ręką jednego z najbardziej kontrowersyjnych reżyserów – Davida Cronenberga.

Przeplatające się losy starzejącej się gwiazdy Havany Segrand (Julianne Moore) i rodziny Weiss to główne, ale nie jedyne punkty na „mapie gwiazd”. Cronenberg uderza w cały „łańcuch pokarmowy Hollywood” – od producentów w rodzaju Carrie Fisher (ona sama w tej roli) i aktorów o ugruntowanej renomie poprzez młode wilczki, na aspirujących scenarzystach – kierowcach i aktorach – kelnerach kończąc.

Czołówka filmu pokazuje plan najsławniejszych ulic L.A. niczym gwiezdne konstelacje. W świecie mediów Sunset Blv, Rodeo Dr i Beverly Hills to nazwy znane lepiej niż otaczające Ziemię galaktyki. W najważniejszych miejscach Wszechświata filmu wszyscy czują podniecające mrowienie – turyści na widok największych gwiazd ekranu, największe gwiazdy na widok producentów. W tej okolicy serdeczność i uśmiech jest podstawowym garniturem a wszelkie traumy i codzienność zamiata się pod dywan za murami dobrze strzeżonej rezydencji. Film wydobywa brud zza fasady dobrego humoru na prozacu i pogodnych twarzy poprawianych chirurgicznie. Podstarzała gwiazda (Havana) nie może wyjść z cienia sławnej matki i rozpaczliwie szuka wsparcia. Młody kierowca limuzyny (Pattinson) szybko dostoswuje się do nadarzających okazji. Nastoletni aktor (Evan Bird) po narkotykowym nałogu i jednym kasowym filmie zrzędzi jak stary podczas gdy jego rodzice skrzętnie ukrywają najciemniejsze problemy rodzinne.

Na tak daleko idącą zgryźliwość mógł pozwolić sobie tylko Cronenberg – z jednej strony wielkie nazwisko i osoba pracująca z największymi w branży, z drugiej reżyser który realizuje się niezależnie od światka Hollywood („Maps to the Stars” to pierwsza produkcja Cronenberga w USA!). Brawa za odwagę należą się obsadzie aktorskiej. Julianne Moore zdecydowała się na rolę eksponującą najgorsze cechy fizyczne i psychiczne. Pattinson szydzi sam z siebie. Doskonale irytujący jest młody Evan Bird. Film na długo zapada w pamięć.

 

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 12 stycznia 2015 w kino 2015

 

Tagi: , , , ,