RSS

Archiwa tagu: historia Polski

Wysiedleni. Akcja Wisła 1947 – Krzysztof Ziemiec

28 marca 1947 roku ukraińska sotnia „Chrina” urządziła zasadzkę, w której zginął generał Karol Świerczewski.

28 kwietnia 1947 o świcie rozpoczęto akcję „Wisła”. Akcję, która za śmierć generała wymierzała zbiorową odpowiedzialność lokalnej ludności ukraińskiej. Z okolic południowo-wschodniej Polski wywieziono w ciągu trzech miesięcy około 140 tysięcy ludzi. Śmierć Świerczewskiego była pretekstem, a sama akcja – brutalna i gwałtowna – starannie zaplanowanym oczyszczeniem nowego polskiego pogranicza z elementu podejrzanego.

Krzysztof Ziemiec pieczołowicie zebrał wspomnienia ostatnich żywych światków tamtych lat. Dziś rozrzuceni od Pomorza Zachodniego po Mazury są ostatnim poruszającym świadectwem bogatej kultury Bieszczad – Łemków, Bojków a także prawosławnych Polaków i Ukraińców żyjących przez wieki w symbiozie. Zanim nie dopadła nas zaraza krwawego nacjonalizmu.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 25 grudnia 2019 w literatura 2019

 

Tagi: , , ,

Henryk Walezy – Stanisław Grzybowski

Pierwszy król elekcyjny w Polsce nie budzi sympatii w kraju nad Wisłą.W powszechnej świadomości wsławił się tylko jednym – gdy zorientował się w panującym na miejscu syfie, dał nogę do rodzimej Francji.

Biografia Henryka z Walezjuszy, ostatniego króla Francji z tej dynastii ukazuje tego króla w lepszym świetle. Bo był z Henryka niezły władca i niezgorszy kozak, chociaż w Polsce zazwyczaj gorszył obyczajowością, lenistwem i brakiem zaangażowania w sprawy wewnętrzne.

Jako czwarty syn panującego Henryka II miał niewielkie szanse na tron francuski. Zanim został pierwszym pretendentem miał więc sporo czasu na różnoraką działalność. Zaczął od udziału w wojnach religijnych, wykazując się niezłym talentem militarnym.

Będąc synem Katarzyny Medycejskiej uczestniczył w trwających dekady zapasach polityki wewnętrznej i zagranicznej Walencjuszy z licznymi wrogami wciąż zagrażającymi królewskiej władzy w Paryżu.

Życiorys późniejszego Henryka III obfituje w zdarzenia ciekawe i fakty mało znane ze szkolnych podręczników. Zwycięstwa w bitwach zapomniane zbrukaniem się Nocą Św. Bartłomieja. Panowanie w Polsce przyćmione potajemną nocną ucieczką.

Do końca panowania na francuskim tronie Henryk III Walezy tytułował się Królem Polski i Litwy.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 13 grudnia 2019 w literatura 2019

 

Tagi: , , ,

Piłsudski

Brawurowe akcje terrorystyczne, ucieczka z carskich kazamatów, napad na pociąg. Straszący z okładek podręczników Piłsudski okazuje się prawdziwą kopalnią sensacji i wymarzonym bohaterem filmowym.

Michał Rosa maluje portret Piłsudskiego bez nadmiernych wycieczek w wielką politykę i belferskiego wykładu o początkach Niepodległej. Tym samym wystrzega się zmory trawiącej polskie kino historyczne – zazwyczaj rozwlekłe w wyłuszczaniu skomplikowanych polskich losów w tonie wzniosłym.

Życiorys JP to gotowy scenariusz. Autor łuska z niego co najlepsze kąski. Nie stroni od kontrowersji, po raz pierwszy tak otwarcie przedstawiając na ekranie sceny z marszałkowskiej alkowy. Jest miejsce na romans, namiętność i zdradę, ale jest przede wszystkim opowieść o nietuzinkowej odwadze i godnym podziwu uporze w dążeniu do powstania państwa, o którym zapomnieli już sami Polacy.

„Piłsudski” „daje radę” przede wszystkim dzięki odtwórcy roli głównej. Borys Szyc – nieoczywisty kandydat do tego filmu – okazuje się trafionym kandydatem do roli młodego „Ziuka”.

 

 

 

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 7 października 2019 w kino 2019

 

Tagi: , ,

Wyklęty

W 1945 roku po ujawnieniu się nowej polskiej władzy były żołnierz AK Franciszek Józefczyk wpada w ręce Urzędu Bezpieczeństwa. Torturowany w stalinowskich katowniach, odbity przez „Wyklętych” trafia do lasu. Walka z nową komunistyczną władzą z góry skazana jest na porażkę. Józefczyk, pseudonim „Lolo”, traci kolejnych towarzyszy broni i staje się renegatem, na którego poluje UB.

Modelowa historia Żołnierza Wyklętego luźno opiera się na losach Józefa Franczaka  ps.”Lalek”. Na fali rosnącej popularności tematem i kolejnych ekranizacji losów „Wyklętych” film Konrada Łęckiego doczekał się patronatu Prezydenta RB. Szkoda, że głównie wsparcia – agitki a nie konkretnego zastrzyku gotówki do budżetu. „Wyklęty” chwilami przypominający teatr telewizji ma dobre i złe momenty. Przeważają niestety te złe, przygniecione nie tylko skromniutką scenografią (tą można zaakceptować w akcji dziejącej się w plenerach i lasach), ale niszczącymi uszy dialogami i przeszarżowanymi kreacjami.

„Wyklęty” nie uchronił się od zmory ostatnich lat – irytująco łopatologicznego pokłonu nowej władzy i scenek „ku pokrzepieniu serc”, w których obowiązkowo wystąpił kolejny klon Lecha Kaczyńskiego” i sceny żywcem wyjęte ze „Smoleńska”. Dodajmy do tego śmierdzącą prymitywnym antysemityzmem scenkę z towarzyszem Baumanem a z całkiem zgrabnej historii o Żołnierzu Wyklętym robi się polityczny potworek spod znaku Prezesa Telewizji Polskiej.

Szkoda. Przyjdzie nam poczekać jeszcze na naprawdę dobry film o trudnych losach Wyklętych.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 25 Maj 2019 w kino 2019

 

Tagi: , , ,

Kamerdyner

Miała to być saga o Kaszubach, skłaniająca do głębokiej zadumy nad pokoleniami ludzi tej ziemi. Ludzi, których losy splątały się ze sobą niezależnie od pochodzenia.

Mateusz Kroll (Seba Fabijański) wychowuje się na dworze germańskiego obszarnika von Krauss. Jako bękart pana domu odbiera staranne wykształcenie, wykazując nawet wielki talent pianisty. Gdy dorasta, szybko dostaje po łapkach. Synowi polskiej baby wiejskiej dalsze kształcenie nie należy się. Należy się strój kamerdynera.

Perypetiom bohaterów z Polszy, Rzeszy i Kaszeby końca nie widać. Wśród miłosnych uniesień i wojennych przepychanek slalomuje Kaszub Bazyli Miotke (Janusz Gajos) sypiąc jak z rękawa kaszebskimi mądrościami i generalną postawą chodzącego moralitetu. Po co on jest, ten Miotke? Tego chyba najstarsi Górale nie wiedzą. Chyba ma robić za weselnego chochola, etatowo przysrywającego wszystkim wokół.

Osią filmu Filpa Bajona miała być nieszczęśliwa miłość wpleciona w ciekawe czasy. Cóż z tego, gdy między Fabijańskim  a grającą pannę von Krauss Marianną Zydek zupełnie nie iskrzy.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 15 Maj 2019 w kino 2019

 

Tagi: , , , , ,

Wieniawa. Szwoleżer na Pegazie – Mariusz Urbanek

Skończyły się żarty! Zaczynają się schody!

Bezsprzecznie najbardziej znany bon mot przedwojennej Warszawy na stałe wpisał się w język polski. Jego autor wciąż pozostaje symbolem II Rzeczypospolitej, choć z czasem zatarł się w pamięci ogółu to, kim naprawdę był „Wieniawa”.

A zasłużył sobie Bolesław Wieniawa-Długoszowski na własną biografię jak mało kto. Pisana piórem Mariusza Urbanka opowieść o naczelnym polskim szwoleżerze odkrywa zapomniane dziś karty z życia ulubieńca Naczelnika Piłsudskiego. Ot, takie jak kara śmierci w sowieckim więzieniu czy kilkudniowa promocja na Prezydenta II RP w 1939 roku.

Po kursie skierowany został do Inspektoratu II Armii na stanowisko I referenta. Opinię ze szkoły wyniósł znakomitą. Generał Serda pisał: „Wybitny pod każdym względem i bardzo inteligentny, o wysokim wykształceniu ogólnym. Umysł wybitny (…)”. A potem słowa, które Wieniawa chętnie powtarzał: „P o t r a f i  r ó w n i e ż  p r a c o w a ć ”. I dalej: „Wywiera bezsprzeczny wpływ na kolegów. Charakter otwarty, zawsze w równym i dobrym humorze”.

Biografia Wieniawy zaskakująco nie zaczyna się w Legionach u boku Piłsudskiego, ale od studiów i dyplomu lekarza okulisty. Lekarzem nigdy nie został, próbował natomiast swoich sił w sztuce. W Paryżu otarł się o największych swoich czasów a umiłowanie do sztuki i lekkość pióra pozostały w nim na zawsze. Największą heroiną była jednak armia z jej malowaną legendą kawalerii. O ułańskiej fantazji Wieniawy wiadomo powszechnie, mniej natomiast o ciężkich losach, jakie było dane Długoszowskiemu przeżyć w burzliwych latach walki o Niepodległą.

Wszystkie polskie gazety zdążyły już napisać, że Bolesław Wieniawa-Długoszowski został w Moskwie rozstrzelany. W Krakowie odprawiono nawet nabożeństwo żałobne za jego duszę, gdy on po stu dniach spędzonych w więziennych lochach powrócił na wolność.

W biografii Urbanka ciekawostkom historycznym i barwnym opowieściom nie ma końca. Niech więc przemówią cytaty:

Był popularny popularnością największą, jaką można było sobie wtedy wyobrazić. Jechał – głosiła kolejna opowieść – razem z Piłsudskim kabrioletem. – Słuchaj – pytała na ich widok jedna pensjonarka drugiej – nie wiesz przypadkiem, kim jest ten starszy pan, który jeździ stale z Wieniawą?

*

Antoni Słonimski żartował, że tak naprawdę to on sfinansował przewrót majowy, pożyczając w dni walki Wieniawie na taksówkę.

*

W 1928 roku do Polski zjechał król Afganistanu Amanulla Chan. Pułkownik Długoszowski otrzymał zadanie towarzyszenia królewskiej małżonce. W nagrodę za służbę Amunulla nadał mu książęcy tytuł Syna Majowego Poranka i przyznał związane z godnością ordery.

*

Zjawił się na peronie także Adolf Dymsza. Gdy Wieniawa ujrzał aktora, wychylił się z okna i wrzasnął tak, że musieli usłyszeć wszyscy: – Adolfie, nigdy ci tego nie zapomnę. „Był to dowcip szarżujący na powagę dyplomatyczną” – napisał Stanisław Cat-Mackiewicz. Rzecz działa się wkrótce po tym, gdy Hitler dziękował Mussoliniemu za milczącą zgodę na zagarnięcie Austrii słynną depeszą: „Duce, nigdy ci tego nie zapomnę”.

*

[Gdy odjeżdżał do Rzymu], by reprezentować Rzeczpospolitą jako jej ambasador, warszawska ulica pożegnała dowcipem. Żart głosił, że Polska postanowiła nie dopuścić do przerwania papieskiej linii Piusów i wysyła do Rzymu swego najwybitniejszego pijusa na ratunek.

*

Ludzie szanowani są dla swoich zalet i cnót, a lubiani tylko dzięki wadom. Ja podobno w Warszawie bardzo byłem lubiany. Obawiam się jednak, że wy tutaj będziecie mnie szanowali.

*

Tylko w Polsce nie chciano uwierzyć w odmianę. Tygodnik „Wróble na Dachu” na odjezdne opublikował nawet złośliwy rysunek. Wieniawa zwiedza Pompeje, przewodnik tłumaczy: – Ekscelencjo, to całe miasteczko było ongiś zalane. – Niemożliwe! To były czasy…

*

To właśnie Wieniawę posłał Piłsudski do Francuzów z misją najdelikatniejszą, jaką można było sobie wyobrazić – z propozycją wspólnego uderzenia na Niemcy, w których akurat rządy objął Hitler.

*

– Z tym apelem także proszę zwrócić się do Niemców. Nie myśmy widmo wojny wskrzesili nad światem. Kto ma prawo od nas jedynie żądać poświęceń? Nie jesteśmy bogatsi od Niemców, nie mamy więcej od nich do oddawania, abyśmy dawać i poświęcać się dla świętego pokoju mieli tylko my. A zresztą powiem panu szczerze, że jedynym sposobem jeszcze uniknięcia wojny jest nasza nieustępliwość. Ustępstwa nasze właśnie doprowadziły do wojny. Zaręczam panu, że bronimy i będziemy bronić w tym sporze nie tylko nas, ale całej Europy, was Włochów nie wyłączając.

Wciągnięty w wir polskiego piekiełka emigracyjnego, znienawidzony przez Sikorskiego, do tego z przypiętą niewybrednie plakietką pijaka i hulaki Bolesław Wieniawa-Długoszowski poddał się 1 lipca 1942 roku. Miał objąć placówkę dyplomatyczną na Kubie. Dla oficera armii polskiej i przybocznego Naczelnika był to jednak afront zbyt daleko posunięty. Wygodę spędzenia wojny w tropiku Karaibów odrzucił, popełniając samobójstwo. Kto wie jakby potoczyła się historia Polski, gdyby tak doświadczony człowiek mógł mieć na nią wpływ w burzliwych latach czterdziestych.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 9 listopada 2018 w literatura 2018

 

Tagi: , , ,

Zima stulecia – Grzegorz Sieczkowski

Jeszcze 28 grudnia 1978 roku pogoda w umiarkowany sposób dokuczała Polakom. W nocy z 29 na 30 grudnia potężne masy mroźnego arktycznego powietrza zmieniły przygotowania do hucznego Sylwestra, w huczny upadek PRL-u. Przynajmniej moralny, bo formalnie towarzysz Edward Gierek porządził jeszcze dwa lata, a sam system kolejną dekadę.

W amerykańskim kinie potężne uderzenie mrozu stanowiłoby kanwę do kinowego hitu. Takiego z kompletną katastrofą na początku, dzielnym strażakiem i końcowym ujęciem łopoczącego sztandaru nad przywalonym śniegiem Białym Domem. Ubrana w pokraczne fatałaszki bieda-kraju Polska pod małymi dramatami ludzi skrywa raczej materiał na jeszcze jedną komedię Barei.

Reportaż Grzegorza Sieczkowskiego to kawał dziennikarskiej roboty. Autor przeprowadził wywiady i zebrał wspomnienia wielu uczestników i światków tamtych dni. Anegdoty z cyklu „how to survive” opisują imprezowiczów z wyjątkowym uporem człapiących na sylwestrowe domówki, dzielnych dyrektorów warszawskiego SPEC-a jeżdżących taksówkami do masowych awarii ciepłowniczych. Tu i ówdzie pojawia się pobieżna analiza stanu Państwa i jego rozpaczliwych prób walki z żywiołem. Zresztą kolejnym po klęskach nieurodzaju i powolnym rozkładem najsprawiedliwszego systemu społecznego.

Jest sentymentalnie, bo Sieczkowski kreśli nie tylko samą „Zimę Stulecia”, ale i niełatwe życie z codziennością Peerelu.

Mankamentem książki jest jej konspekt – pozbawiony budzącej ciekawość osi a podający po prostu kolejne wspomnienia i historyjki. W większości ciekawe, ale momentami nieco banalne i przynudzające. Reportażowi zabrakło też pointy – czy raczej rozmyła się ona wraz z wiosennymi roztopami 1979.

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu 21 czerwca 2018 w literatura 2018

 

Tagi: , , ,